De statistiek, met bijbehorende theorieën over kansberekening, heeft een grote invloed op onze samenleving. We hebben er een behoorlijk ontzag voor en mensen die deze methoden hanteren, kunnen veel voor elkaar krijgen.

In de rechtszaal wil dit wel eens mis gaan. Niet omdat de statistische methode niet deugt, maar omdat ze verkeerd gebruikt en geïnterpreteerd wordt. Alom bekend is natuurlijk de zaak rondom Lucia de B. Eén van de belangrijkste gronden waar zij op veroordeeld is, is dat gesteld wordt dat de kans dat er zoveel mensen overlijden tijdens / kort na de dienst van een specifieke verpleegkundige, bijzonder klein is. En omdat die kans zo klein is, kunnen we blijkbaar aannemen dat ze schuldig is, aangezien andere verklaringen onwaarschijnlijk zouden zijn.

Maar er wordt daar een denkfout gemaakt, waar je niet goed van wordt. Ton Derksen houdt zich hier al langere tijd mee bezig en schreef er zelfs een boek over. Maar het blijkt niet alleen in Nederland te gebeuren. Ik zat naar een populair-wetenschappelijke uiteenzetting over de rol van de statistiek te kijken (zie hieronder) en daar werd precies hetzelfde probleem naar voren gebracht. Daar was een vrouw veroordeeld wegens moord op twee van haar kinderen, omdat twee van haar kinderen de wiegendood gestorven waren. Aangezien wiegendood niet veel voorkomt, zou de kans dat het twee maal bij de kinderen van één moeder gebeurt, enorm klein zijn. Zo klein, dat werd besloten deze dame in het gevang te gooien.

De strekking van het betoog luidde dan ook, dat we statistiek en kansberekening aan deskundigen over moeten laten. Het is een vak, dat wanneer het verkeerd toegepast wordt, akelige gevolgen kan hebben. Ik zou zeggen: ga er eens voor zitten. Deze man is in staat om eenvoudig duidelijk te maken, hoe statistiek mensen in ernstige problemen kan brengen als het in de verkeerde handen valt. Daarnaast maakt het duidelijk, hoe twijfelachtig de veroordeling van Lucia de B. is.