Je moet vaststellen dat zowel de arts als de ambtenaar niet worden gedwongen tot het uitoefenen van dit specifieke vak. Ze zijn niet door de staat opgeroepen om dit te doen. Dit is volgens mij een belangrijk onderscheid tot andere gewetensbezwaarde als bijvoorbeeld dienstweigeraars (een vergelijking die eerder in deze discussie is gemaakt. Wat voor mij een vraag is, in hoeverre gewetensbezwaren terecht een rol mogen spelen in zaken die voortkomen uit keuzes die in vrijheid gemaakt zijn? Maar dat terzijde.)

Dit onderscheid is belangrijk omdat het aangeeft dat beide, zowel de arts als de ambtenaar met hun keuze tot deze beroepen zich hebben geconformeerd aan de regels die deze beroepen met zich meebrengen. Iemand die kiest om ambtenaar te worden weet dat hij zich ten dienste stelt aan de overheid en dat hij de regels van die overheid moet uitvoeren.

De arts heeft ook een soortgelijke plicht, waarbij hij zich met zijn keuze voor zijn beroep aan te houden heeft. Dit is niet op de eerste plaats de plicht om euthanasie uit te voeren, maar om eenvoudig gezegd, mensen te genezen. De arts kan geen beroep doen op gewetensbezwaren als iemand een beroep op hem doet. Hij moet, zonder uitzondering, alle personen helpen die bij hem aankloppen of in het ziekenhuis worden binnengebracht. De arts kan niet een homo, of iemand op welke grond dan ook, weigeren te helpen. Als een iemand principieel niet met homo’s in contact wil komen, of vindt dat homo’s geen recht hebben op medische verzorging, moet hij geen arts worden, omdat dit beroep hem deze verplichting oplegt. Dit is volgens mij de vergelijking die tussen de weiger ambtenaar en de ‘weiger arts’ moet worden gemaakt.

De arts die weigert euthanasie uit te voeren geeft op de allereerste plaats aan dat euthanasie niets te maken heeft met zijn plicht om mensen te helpen, maar daar juist tegenin gaat. De vraag is dus in hoeverre euthanasie onderdeel uitmaakt van het geen een arts moet doen, wat tot zijn plicht behoord is de ethische vraag die beantwoord moet worden, als het gaat in hoeverre een arts euthanasie kan weigeren.

De arts en de ambtenaar maken dus tegen iets verschillends bezwaar. De weigerambtenaar maakt onderscheid naar personen, de arts maakt bezwaar tegen de handeling zelf. Hierbij staat de persoon die om euthanasie vraagt buiten de discussie. De arts geen bezwaar maakt tegen euthanasie omdat de persoon dat niet waard is of mag en een ander wel. Als iemand bezwaar heeft tegen euthanasie sluit deze iedereen hiervan uit.

Of je de gewetensbezwaren van een weigerambtenaar moet erkennen, en of je een weigerarts ten aanzien van euthanasie moet toestaan is met dit onderscheid niet opgelost. De verschillen zijn echter wel te groot om deze twee situaties als gelijkwaardig te behandelen en te redeneren dat als je in het ene geval gewetensbezwaren erkend, je dat ook bij het andere moet doen.

Dan … zal er naar mijn mening al veel gewonnen zijn als een ambtenaar v/d burgelijke stand er openlijk voor uit komt geen homohuwelijken te willen sluiten. Zet het er maar duidelijk bij op zijn/haar CV, zodat het voor huwelijkskandidaten van te voren … en voor iedereen duidelijk is hoe zo iemand er tegen overstaat, en er op aangesproken kan worden.