Solidariteit om gezondheid is geworden tot uitsluiting
Solidariteit tussen gezond en ongezond is tanende. In één week tijd werd me dat weer helemaal duidelijk. Meer dan de helft van de volwassenen krijgt de no-claim van hun zorgverzekering niet terug, terwijl ze er wel voor betaald hebben. Ik verwacht dat in deze groep sprake zal zijn van een oververtegenwoordiging van chronisch zieken en gehandicapten. Hoe is het nu mogelijk, dat de no-claim zal leiden tot verminderd zorggebruik? Ik kan me alleen maar voorstellen dat voor chronisch zieken en gehandicapten geldt dat verminderd zorggebruik tot een slechtere gezondheid zal leiden.
Maar er is meer aan de hand. Zo werd in de Volkskrant van maandag 27 maart duidelijk, dat werkgevers hun zieke werknemers liever ontslaan of wegpesten dan ze de kans geven te reïntegreren. Helaas is het op dit moment zo geregeld dat zieke werknemers een kostenpost zijn voor hun werkgever. Bestaande regelingen werken blijkbaar niet voldoende. Ondanks alle maatregelen om de bezwaren bij werkgevers weg te nemen om een cz of gehandicapte in dienst te nemen of te houden, is de positie op de arbeidsmarkt voor deze groep nog steeds slechter dan voor gezonde mensen. Een paar dagen eerder, op 23 maart, werd bekend gemaakt dat door aangescherpt gebruik van wetgeving veel gehandicapten dit jaar niet op vakantie kunnen. De kosten zijn te hoog geworden omdat vrijwilligers geen gehandicapten mogen vervoeren, terwijl dit al lange tijd zo gebeurt. Vrijwilligers moeten door dit kabinet steeds meer op zich nemen, maar het wordt ze zo wel heel moeilijk gemaakt.
Voor chronisch zieken en gehandicapten hebben dergelijke ontwikkelingen een extra grote invloed. De kosten die ze maken voor hun levensonderhoud zijn immers al hoger terwijl hun inkomenspositie juist slechter is. Participeren in de samenleving met ziekte of handicap is veelal een stuk moeilijk, dan zonder.
Werk, ziekte en verzekering. Het lijken me drie zaken die onlosmakelijk met solidariteit verbonden zijn. Op dit moment leiden ze echter tot uitsluiting van chronisch zieken en gehandicapten. Om dit tegen te gaan moet er veel veranderd worden. De no-claim is een onrechtvaardige regeling, die niet werkt en moet zodoende in z’n geheel worden afgeschaft. Tevens moet het voor werkgevers geen kosten met zich meebrengen om een chronisch zieke of gehandicapte persoon in dienst te nemen en mag ziek of gehandicapt zijn niet leiden tot hogere kosten voor die persoon zelf . Aanpassingen op de werkplek, kosten van eventueel bovengemiddeld ziekteverzuim en kosten die gepaard gaan met hoog zorggebruik moeten we als samenleving als geheel opbrengen. Bestaande oplossingen moeten niet door bureaucratisch regelgebruik onderuit gehaald worden. Het wordt tijd dat we solidariteit weer hoog in het vaandel te gaan dragen.