Ik denk dat als ik mijn eigen stellingen goed interpreteer, wat ik toch hoop, dat je dan kunt stellen dat de hoog opgeleiden inderdaad het klassieke laryrint verlaten hebben.

Met het klassieke labyrint bedoel ik dan een labyrint waarin geen zijpaden zijn. Verdwalen is daarin niet mogelijk. Je zou dat als een metafoor voor religieuze beleving als geheel kunnen zien: immers: binnen het labyrint hoef je niet meer te twijfelen, net als wanneer je religieuze ‘dogma’s’ accepteert. Echter, je kunt natuurlijk wel aan de zin van het labyrint zelf twijfelen, of aan de zin van de antwoorden die religie je biedt.

De hoger opgeleiden zijn dan ontsnapt aan het vooraf vastgelegde labyrint, omdat ze zelf hun keuzes wilden maken. Nu zitten ze dus in het labyrint waarin je kunt verdwalen. Ze zijn dus niet zozeer buiten, maar in een ander soort labyrint terecht gekomen.

Om tot slot de metafoor te verlaten: hoger opgeleiden laten zich minder vaak leiden door de kerk of door religie in het algemeen. Maar dat wil niet zeggen dat ze geen behoefte hebben aan zingeving of een zeker ijkpunt voor hun waardeoriëntatie. Ze zoeken dus zelf en komen op zeer verschillende punten uit, zoals oosterse filosofie, moderne zingevings-ideeën, of de wetenschap. Ze grijpen dus andere methoden aan, maar blijven even onzeker als ieder ander (als ze daar eerlijk over zijn).