Vandaag had ik een vergadering van het GroenLinks Netwerk Chronisch Zieken & Gehandicapten (Netwerk-CG) Deze vergaderingen zijn altijd in Utrecht, omdat we daar gratis ruimte-met-koffie kunnen krijgen.
Dus na mijn colleges snel de trein in om in Utrecht nog wat de tijd te hebben om me voor te bereiden en wat te eten. Meestal eet ik dan wat op het station in Utrecht. Eenmaal daar aangekomen werd ik aangesproken met de vraag om één of twee euro, voor een slaapplaats. Ik heb het geld niet gegeven, op een of andere manier ‘had ik er geen zin in’.
Kort daarna zat ik in de stationsrestauratie met een bord verse pasta en een glas rode wijn op de tafel. Voor m’n neus een stikdure laptop, waarmee ik me aan het voorbereiden was voor de vergadering. Dat staat natuurlijk totaal niet in verhouding tot dat kleine beetje geld dat me eerder gevraagd werd.
Ik kan natuurlijk eenvoudig zeggen dat ik me niet schuldig hoef te voelen (of zo), omdat ik al zo erg nuttig bezig ben met ‘mijn’ belangengroep. Maar zo simpel is het ook weer niet. Waarom zit ik wel uren te vergaderen (reken het uurloon maar eens uit) en geef ik niet twee euro voor een overnachting van een ander?
Volgens mij is het een moderne vorm van egoïsme: hedonisme. Ik zet me in voor anderen, zolang ik er zelf ook beter van wordt. Ik doe vergader-ervaring op, schrijf stukken die goed bij mijn studie aansluiten en breid mijn sociale netwerk uit. Naast nuttig is het ook nog eens leuk om voor GroenLinks actief te zijn. Een vergadering voorbereiden in een restaurant is ook zo erg niet.
Misschien is dat egoïsme, of vriendelijker gezegd eigenbelang, nog zo erg niet. Zolang het maar een beetje in lijn is met het algemeen belang.